Li_TiNg_TiNg

SlAvE_LoVe....Special Part KiHae กุญแจที่หายไป..2




*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

"ครับ.."
 

  "...."

 

  "ครับ..ผมจะรีบหาตัวคุณโบแจให้เร็วที่สุด"

  "...."

  "ครับ..โรงพยาบาลในอเมริกา ครับ.." ผมคุยโทรศัพท์กับเจ้านายตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะสงสัยคงจะเป็นเพราะเมื่อวานที่เจ้านายออกตามหาคุณโบแจ เมื่อความจริงนั้นคุณโบแจไม่ใช่คนที่เจ้านายต้องการ แต่เธอเป็นคนที่เจ้านายกำลังขาดไม่ได้ จึงเป็นหน้าที่ที่ผมต้องตามหาตัวเธอ   แต่การหาคงไม่ยากนักเพราะเจ้านายบอกว่า เธอรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในอเมริกา 


 

  "นายคุยกับใครอยู่เหรอ" ยัยตัวเล็กตื่นแล้ว เธอเดินลงมาจากบนบ้านถามด้วยน้ำเสียงใคร่รู่

 

  "กับเจ้านาย..วันนี้ชั้นมีงานต้องทำ จะกลับบ้านเลยมั้ยจะได้ไปส่ง"

  
  "ไม่!! บอกแล้วไงเล่าว่าไม่กลับบ้าน"

ยัยตัวเล็กสะบัดหัวแทบหลุด ปฏิเสธเอาเป็นเอาตายเพราะเธอไม่อยากกลับบ้าน  


 
  กริ๊งงงงงงง!!!!!!

เสียงโทรศัพท์มือถือของยัยตัวเล็กดังขึ้นหลังจากที่ผมเห็นเห็นเธอปิดมันเมื่อคืน   ยัยตัวเล็กมองหน้าจอก่อนที่จะตาโต แล้วกดรับด้วยมือสั่น

  "คะ..คะ..คุณแม่" น้ำเสียงสั่นแสดงถึงความหวาดกลัวต่อบุพการีเปล่งออกมา พร้อมกับใบหน้าซีดเผือด ผมเห็นแล้วยังนึกขำ ทีกับผมนี่เถียงเสียงแข็งคอเป็นเอ็น สงสัยพ่อกับแม่คงมีบทบาทกับเธอมาก

 

  "หนู..หนู   ..เอ่อ หนู"

ยัยตัวเล็กตอบเสียงตะกุกตะกัก ถ้าให้ผมเดายัยนี่คงกำลังหาข้ออ้างอยู่ชัวร์
 

  "หนู..หนูอยู่กับแฟน!!!!" ยัยตัวเล็กตอบเสียงดังฟังชัด เล่นเอาผมจุกกาแฟที่เพิ่งกินเมื่อกี๊ ก่อนที่จะคุยกับเจ้านายทันที   

  ใครเป็นแฟนกับมันว๊ะ!!!!

  
  ผมเร๊อะ!!!!


 

  "ง๊ะ~ T_T คุณแม่อ่า~ หนูไม่อยากแต่งงาน คุณพ่อเล่นการพนันหมดตัวก็ขายโรงสีไปซิจะขายหนูให้มันทำม๊ายยยยT_T" ยัยตัวเล็กทั้งร้องไห้ทั้งมีน้ำโห เพิ่งเคยเห็นคนคุยโทรศัพท์สองอารมณ์ได้ในเวลาเดียวกัน หุหุ อยากจะบอกเหลือเกินว่าผมยืนขำเธออยู่ แต่อีกใจก็สงสารเธอนะ ต้องไปอยู่กับคนที่ไม่ได้รัก เหมือนคุณโบแจ ที่ถูกผมจับมาเพราะความเข้าใจผิด

 

  "ไม่รู้แหละ Y_Y ยังไงหนูก็ไม่กลับ ..เพราะยังไงหนูก็ไม่ได้รักมัน..บอกคุณพ่อด้วยว่าหนู   ฮึก.. หนูขอโทษ" ประโยคสุดท้ายที่เธอเอ่ยบอกมารดาและบิดาของเธอ ผมรู้ว่าเอเองก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่หนีออกมา แต่ในเมื่อจะบังคับกันขนาดนี้ ถ้าเป็นผม.. ผมก็อาจจะทำแบบเธอเหมือนกัน   ยัยตัวเล็กวางสายโทรศัพท์ทั้งที่ยังคุยกันไม่เสร็จ เธอหันหลังให้ผมแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง   จะให้ผมยืนมองอย่างเดียวก็คงไม่ได้


 

  "อย่าร้องนะ..ทุกอย่างมีทางแก้" ผมลูบหัวเธอจากด้านหลัง ยัยตัวเล็กหันมาแล้วกอดผมไว้ซะแน่น หน้าอกหน้าใจที่ไม่มีบรากั้นทะลักล้นออกมาสัมผัสกับช่วงเอวผมอย่างพอดิบพอดี

  =,.= เปล่าหื่น

 

  เพราะกำลังอยู่ในอารมณ์เศร้า..

 

  "พ่อเธอติดหนี้อยู่เท่าไหร่" ผมลูบหัวเธอแล้วปลอบอยู่อย่างนั้น ผมเคยปลอบใครที่ไหนละ? วันๆมีแต่อยู่โกดัง 

 

  "สิบล้าน" ยัยตัวเล็กบอกจำนวนหนี้ที่พ่อเธอเสียพนันให้บ่อนนั้น สิบล้านเหรอ..

  ตาแก่นี่เข้าบ่อน นั่งแช่ทั้งวันทั้งคืนเลยเร๊อะ!! = =!!

"แค่สิบล้าน" ผมพูดออกมาอย่างเรียบ สำหรับผมมันแค่สิบล้านจริงๆ ถึงแม้ว่าสิบล้านนั้นจะเยอะมาก เยอะมากๆเลยแหละ สกหรับใครหลายคน แต่สำหรับผมนั้นไม่ค่อยคิดว่ามันจะมีค่าเท่าไหร่นัก ในเมื่อสินค้าในโกดัง โรงงานอะไหล่ และในบริษัทที่ผม เอ่อ! = = ดูแลทั้งหมดนั้น มีเงินเดินสะพัดเข้าออกวันละหลายร้อยล้าน ทั้งออกและเข้า  สิบล้าน.. ขี้ปะติ๋ว..

"นายมีจ่ายเหรอ" ยัยตัวเล็กผละหน้าออกมาถามอย่างอยากรู้ และอีกใจหนึ่งนั้นคงเต็มไปด้วยความหวัง

"เรื่องเล็ก" ผมลูบหัวเธอแล้วดีดนิ้วเคาะหน้าผากเธอเล่นๆ ยัยตัวเล็ก -*- เคืองแล้วลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ 

"จริง?"

  "จริง" ผมตอบเธอสั้นๆ ยัยนั่นดีใจซะกระโดโลดเต้นใหญ่เลย ผมละกลัวหน้าอกเธอมันฟาดหน้าผม 

"แต่ไม่ใช่ตอนนี้.. เพราะมีงานต้องทำ" ผมผลักตัวเอออกห่างแล้วเดินไปที่โต๊ะคอม นั่งลงแล้วเปิดมันขึ้นมาทำงานที่เจ้านายสั่งไว้ เพราะเจ้านายตอนนี้ผมรู้ว่าจิตใจคงย่ำแย่เต็มที ที่ทำผิดกับผู้หญิงคนนึงอย่างร้ายกาจ แต่ก็อยากได้เธอกลับมาเพียงเพราะหัวใจนั้นเรียกร้อง เรียกร้องจนขาดไม่ได้ ไม่ได้น้ำเน่า แต่ผมเองก็เหมือนใกล้จะรู้สึกแบบนั้นแล้วเหมือนกัน

 เพราะใคร?

เพราะใครล๊า!!!!!!

 ยัยตัวเล็กลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆผม ผมเซริ์ชหาชื่อคิมโบแจในโรงพยาบาลทั่วทั้งอเมริกา   ที่แรกไม่มี ที่ต่อมาก็ไม่มี     คิ้วผมเริ่มขมวดเข้าหากัน ยัยตัวเล้กมองผมสลับกับคอมก่อนที่จะเอามือนั้นมาอังหน้าผากผม

 "เครียด?"

เธอถามผม ..หัวเราะอยู่ม๊างงงง -   -!!

 "เดี๋ยวเอาน้ำมาให้นะ" เธอลุกขึ้นไปครัวแล้วเปิดน้ำในตู้เย็นมาให้ผม   ผมรับน้ำมาแล้วดื่มดับกระหายและแก้เครียดไปในตัว

"คิมโบแจคือใครเหรอ" เธอถามผม เพราะชื่อที่ผมเซิร์ชอยู่นั้นเป็นชื่อที่เจ้านายผมหาอยู่ 

 "คนสำคัญของเจ้านายชั้น"

"สวยมั้ย"

เธออดที่จะอยากรู้ต่อไม่ได้ ผู้หญิงด้วยกันนี่เน๊อะ ผมเลยหยิบรูปในลิ้นชักที่ครั้งหนึ่งผมรับมาจากเจ้านายเพื่อไปดักรอเธอที่ทางไปโรงเรียน ผมจำได้ดีตอนนั้นว่าเธอตกใจ และขวัญเสียแค่ไหนที่ถูกจับตัวมา

"สวยมั้ยละ"

"สวยมาก.. มิน่าแหละ นายก็แอบชอบเหรอ"

เธอถามผมที่ผมมองรูปใบนั้นอยู่นานก่อนที่จะยื่นให้เธอ ผมเปล่าชอบ แค่สงสารเธอและสงสารเจ้านายแค่นั้น

 "เปล่า.. ไม่ใช่สเปค"

 "สเปคนายเป็นยังไง" ยัยตัวเล็กอยากรู้เหมือนเด็กที่อยากรู้ไปซะทุกเรื่อง  

"เหมือนเธอ" ผมตอบโดยที่ไม่มองหน้าเธอเพราะมัวแต่ง่วนอยู่กับหน้าจอคอม ยัยตัวเล็กได้ฟังคำตอบถึงกับเงียบ แล้วก้มหน้าลงเหมือนจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้ ส่วนผมนั้นตอบไปโดยไม่ทันคิด  หรือผมจะคิดไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว หรือว่ามันจะเป็นความจริง

 

  "จริงเหรอ" ยัยตัวเล็กนั่งก้มหน้าถาม เธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองผม
 
 

 จริง..

  จริงอะไร?

  
  กว่าผมจะรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ผมก็ถึงบางอ้อ..

  ผมเผลอพูดในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดอยู่เบื้องลึก เบื้องลึกของจิตใจที่แค่เพิ่งได้พบยัยเด็กอ่อนกว่าตั้งสี่ปี ที่เพิ่งแค่พบกันเมื่อวาน แต่ผมกลับแอบลักหลับเธอเกือบทั้งคืนเมื่อวาน 

  "จริง" คำตอบสั้นๆของผมทำให้ยัยตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าหวานนั้นแดงโดยอัตโนมัติ ผมละอยากดึงเข้ามาจุ๊บซักที

  "ละ..แล้ว แล้ว.. แล้ว"

  
  "ติดอ่างเลยเหรอ..ฮ่าฮ่า" อะไรกัน กะอีแค่ผมบอกว่าผมชอบผู้หญิงแบบเธอนี่ถึงกับติดอ่าง แล้วถ้าผมบอกว่าผมรักเธอละ ยัยนี่จะไม่ลงไปกองกับพื้นเลยเร๊อะ

  "ยะ..อย่าให้ความหวังกันนะ นะ..นายพูดแล้ว"

  
  "ชั้นไม่เคยโกหกความรู้สึกตัวเอง ชอบคือชอบ เกลียดคือเกลียด.. เอาละไหนๆก็หาคุณโบแจไม่เจอแล้ว เดี๋ยวขอรายงานเจ้านายก่อนแล้วชั้นจะสะสางเรื่องของเธอให้" คิบอมหันหน้าไปพูดกับจอคอมแล้วชัตดาวน์ลง      ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์บ้านขึ้นมากดแล้วโทรไปยังหมายเลขปลายสาย
 

  "ผมเช็คดูข้อมูลทุกโรงพยาบาลแล้วครับแต่ไม่มีชื่อเธอเลย"
 

  "...."

  
  "ผมดูหลายรอบแล้วครับแต่ไม่มีชื่อเธอเลย   เจ้านายจะให้ผมทำยังไงต่อครับ"

  "...."

  "ครับ" คิบอมกดวางสาย รู้สึกผิดที่ตามหาคนที่เจ้านายเป็นห่วงไม่เจอ แต่ก็แอบให้กำลังใจเจ้านายต่อไป เพราะยังไงเจ้านายก็คงต้องหาเธอเจออยู่แล้ว ในเมื่อเกาหลีก็ไม่ได้กว้างเท่าไหร่นี่
 

  "เสร็จธุระแล้ว"

  "นายจะช่วยชั้นต่อใช่มั้ย"

  "อืม..แต่ พรุ่งนี้นะ วันนี้ชั้นอยากพักผ่อน"

  
  "ได้..ชั้นสัญญาว่าจะเงินมาใช้นายให้เร็วที่สุด" ยัยตัวเล็กลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก็ไม่กล้าสบตากับผม สงสัยคงจะไม่กล้าสู้หน้าผมอ่ะดิ..

  "อื้ม .. ไปนั่งรถเล่นกันมั้ย" ผมชวนเธอ เพราะบางทีอาจจะเป็นวันนี้ที่ผมจะได้อยู่กับเธอ ถ้าพ่อกับแม่ของเธอไม่รับเงินจากผมนั่นก็แสดงว่า ยัยนี่ต้องไปเป็นเมียเจ้าของบ่อน ผมรู้สึกใจหายยังไงก็ไม่รู้ ผมเลยอยากใช้ช่วงเวลาที่เหลืออีกแค่หนึ่งวันให้มีความสุขกับเธอ ก่อนที่ผมจะต้องใช้ชีวิตโดดเดี่ยวและงานที่สุมกองท่วมหัว

  "ไปซิ" ยัยตัวเล็กตอบตกลง เราทั้งคู่เดินมาขึ้นรถ แล้วผมก็ชวนเธอออกมาขับรถเล่น ขับไปเรื่อยๆเอื่อยๆ เพราะวันนี้ก็ไม่มีงานให้ทำ
 

  คิมคิบอม นายจะรู้บ้างหรือเปล่าว่านายพลั้งพูดอะไรออกไป ทำให้ชั้นใจเต้นแทบจะไม่เป็นจังหวะ รู้บ้างรึเปล่าว่าชั้นได้รับสัมผัสจากริมฝีปากของนายทั้งคืน สัมผัสจากริมฝีปากแรกที่เพิ่งเคยได้รับ มันช่างเป็นความแปลกใหม่ น่าตื่นเต้น และอยากลองดูอีกหลายๆครั้ง อยากรู้จังว่าถ้าชั้นลืมตาขึ้นมาเมื่อคืน นายจะหลบสายตา หรือว่าจะทำอะไรเกินเลยไปกว่านี้ ถ้าชั้นจะบอกว่า ที่เอาแต่ใจตามนายมาเป็นเพราะชั้นถูกชะตา อยากรู้จัก อยากสนิท และอยากให้นายปกป้อง นายอยากเป็นคนๆนั้นที่ชั้นจะฝากความรู้สึกดีๆให้มั้ย ดีจังเลยที่เราเจอกันก่อนที่มันจะสายไปกว่านี้ ถ้าทุกอย่างบอกว่าไม่ ถ้าพ่อกับแม่บอกว่าไม่ ถ้าต้องกลายไปเป็นภรรยาของคนที่ตัวเองไม่ชอบ ชั้นจะขอเป็นภรรยาของนายก่อนจะได้มั้ย ได้มั้ย..

  ลีดงเฮ เด็กมัธยมปลายอย่างเธอ ผมเพิ่งรู้จักแค่วันเดียว แต่กลับมีอิทธิพลต่อแรงกระตุ้นของหัวใจที่เต้นสูบฉีดเลือดของผมเหลือเกิน ถ้าเมื่อคืนเธอลืมตาตื่นขึ้นมาตอนที่ผมจูบเธออยู่ ผมอาจจะทำอะไรต่อไม่ถูก หรืออาจจะเกินเลยกว่านี้ก็ได้    ที่ผมบอกว่าผมชอบผู้หญิงเหมือนเธอ ผมไม่ได้โกหก ผมอยากดูแลเธอ อยากเป็นคนที่ได้มองหน้าเธอ และอยากเป็น.. ถ้าเป็นไปได้ แต่ถ้าเป็นไปไม่ได้.. ผมก็จะทำ รถเปิดประทุนวิ่งเอื่อยๆมาตามทางถนนสายเลี่ยงจากตัวเมืองหลวงนั้นตัดผ่านครอบคลุมทั้งโซล ถนนเส้นนี้ไม่ค่อยมีรถแล่นผ่าน ผมจึงขับยังไงก็ได้ จะปาดซ้ายปาดขวา หยุดกลางทางให้ยัยตัวเล็กลงไปเด็ดดอกไม้ที่อยู่ริมถนนก็ยังได้ เอเด็ดดอกหญ้าจากข้างทางสีขาว แล้วเอามาทัดหูให้ผม เธอบอกว่ามันน่ารักดี น่ารักแบบถึกๆ = =!!
 

  "คิบอม..ข้างหน้าเป็นชายหาดใช่มั้ย อยากลงไปดูจังเลยไม่ได้ไปทะเลนานแล้ว" รถที่แล่นมาหลายชั่วโมงขับมาโดยไม่รู้จุดหมาย  ยัยตัวเล็กชะเง้อคอมองทางข้างหน้าเห็นผืนน้ำกว้างระยิบระยับ มีหาดทรายสีทองเรียงตามความยาวของหาด เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีเหมือนกัน แถมแถวนี้ไม่มีคนด้วย เพราะตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้ว

  รถยนต์เลี้ยวลงมาจอดผมกับยัยตัวเล็กลงมาจากรถ ยัยนี่วิ่งลงไปยังทะเล แล้วเตะน้ำเล่นเหมือนเด็กๆ เธอวิ่งมาแล้วดึงมือผมให้ลงไปเล่นด้วยกัน น้ำทะเลเค็มสาดมาโดนหน้าผมเต็มๆเมื่อยัยนี่วิดน้ำใส่หน้าผม ผมปล่อยให้เธอเล่นอยู่อย่างนั้นโดยที่ผมได้แต่ยืนมอง และมอง อยากหยุดเวลาความสุขไว้นานๆ นานๆเท่าที่ผมอยากจะอยู่กับเธอ ช่วงเวลาส่วนตัวก่อนที่ผมจะต้องกลับไปเคร่งเครียดกับงานที่สุมอยู่จนแทบไม่มีเวลาจะกระดิกตัว อยากมีใครซักคนเดินเคียงข้างอย่างนี้ อยากมีคนคอยนั่งอยู่ใกล้ๆถามไถ่เมื่อผมเดียวดาย ผมอยากมีคนรัก ผมไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว อยากให้ฟ้าเป็นคนส่งเธอมา อยากให้โชคชะตาลิขิตเราให้คู่กัน

  "เฮ๊อ~เหนื่อย" ยัยตัวเล็กเล่นน้ำจนเหนื่อยในขณะที่ผมปล่อยให้เธอวิดน้ำใส่จนพอใจ แล้วโบกมือนั่งลงที่หาดทราย ผมมองดูทุกอิริยาบถของเธอ ใบหน้าหวานๆ ตัวเล็กน่าจับมาฟัดจับมากอด ทั้งวันทั้งคืน ริมฝีปากนิ่มๆที่แอบลักหลับนั้นอยากจะจูบทั้งวันจูบทั้งคืน ซอกคอขาวที่อยากใช้จมูกซุกไซร้ฝากร่องรอย ผิวกายใต้เนื้อผ้านั้น ผมอยากขบ อยากกัด อยากจูบ และอยากทำเครื่องหมายสีสดเอาไว้ทั้งตัว ผมคงจะคิดเกินไปใช่มั้ย คงเหมือนตาแก่อยากกินเด็ก แต่จะว่าห่างกันแค่สี่ปีรักกันได้  ผมอยากทำอย่างนั้นกับเธอ.. ความคิดทั้งหมดของผมสารภาพออกมาจนหมดแล้ว ผมชอบเธอ.. อยากอยู่ใกล้เธอ และอยากเป็นคนดูแลเธอ "เหนื่อยเป็นบ้าเลย..นายก็เอาแต่ยืนนิ่งปล่อยให้ชั้นเล่นอยู่คนเดียวอยู่ได้" ยัยตัวเล็กนั่งลงข้างๆผมแล้วบิดน้ำจากกางเกงที่เปียกไปหมดรวมทั้งเสื้อ ..เสื้อตัวเมื่อวานที่ใส่โดยไร้บรา หากเธอไมทันสังเกตว่ามีอะไร แต่ผมเห็นเนินเนื้อเต่งตึงใต้เสื้อสีขาวที่เปียกจนชุ่ม เม็ดทับทิมสีสดเด่นอยู่บนเนินอกทั้งสองข้างยั่วน้ำลายผมซะเหลือเกิน  ยัยตัวเล็กเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าผมนั้นมองอะไรเอจึงเอามือเล้กๆปิดหน้าอกของเธอไว้ ผมคิดว่ามันคงไม่ทันแล้วแหละ
 

  "ทะลึ่ง..มองอะไรเล่า" ยัยตัวเล็กก้มหน้าลงซ่อนส่วนอวบอิ่มนั้นไว้ ผมไม่พูดอะไรต่อแต่ก็หันหน้าไปอีกทาง
 

  "กะ..กลับกันเถอะ" เธอลุกขึ้นยืนมือเล็กยังปิดหน้าอกไว้แล้วเดินนำผมไปที่รถ ส่วนผมก็เดินตามเธอไปแล้วเปิดประตูด้านคนขับแล้วเราก็มุ่งหน้ากลับบ้านกันโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรเลย บ้านที่ไฟปิดสนิทเพราะผมไม่ได้สั่งให้ป้ามิยองคอยเปิดไฟให้เพราะเห็นว่ามันเปลืองค่าไฟเปล่าๆ ผมดินลงจากรถยัยตัวเล็กก็เดินตามลงมาติดๆ  เราเดินเข้ามาในบ้าน ผมให้เธอขึ้นไปอาบน้ำก่อนโดยที่ผมรออยู่ข้างล่าง เธออาบไม่นานนักแล้วก็เดินลงมาด้วยเสื้อผ้าตัวเบ้อเริ่มของผม แล้วก็ให้ผมขึ้นไปอาบต่อโดยที่เธอก็เดินตามขึ้นมาด้วย  ยัยตัวเล็กนอนลงบนเตียงห่มผ้าห่มจนถึงคอแล้วมองผมที่เดินออกมาจากห้องน้ำ   ผมปิดไฟในแล้วเดินมาที่เตียงทิ้งตัวลงนอนข้างๆ กลิ่นยาสระผมและกลิ่นสบู่อ่อนๆ บวกกับกลิ่นตัวที่หอมเป็นเอกลักษณ์ของเธอทำผมแทบจะคลั่ง 
 

  "คิบอม"
 

  "หืม.." ผมนอนมองเพดาน หากว่าผมมองเธอในตอนนี้บางทีสิ่งที่ผมคิดมาตลอดทั้งวันและทั้งคืนอาจจะทำให้ผมเผลอทำในสิ่งที่อักอั้นลงไปก็ได้

  "ถ้าพ่อกับแม่ไม่รับเงินจากนาย   ถ้าชั้นต้องไปอยู่กับคนที่ไม่รัก.." ยัยตัวเล็กพูดเสียงสั่นเหมือนจะทำใจให้ยอมรับในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นไม่ได้ 
 

  "ชั้นอยาก..   " เสียงหวานนั้นเงียบไปเหมือนกับจะพยายามพูดอะไรออกมา ส่วนผมนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกเสียจากนอนมองเพดานแล้วตั้งใจฟังในสิ่งที่เธอกำลังจะพูด

  "ช่วยทำ.. ให้ชั้นเป็นของนาย ....ได้มั้ย" ใบหน้าหวานนั้นส่งสายตามาให้ผม จากที่มองเพดานกลับกลายมาเป็นจ้องหน้าเธอแทน  ผมคงไม่ได้ชอบเธอแค่ฝ่ายเดียว   แต่มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอที่เธอจะยอมให้ผม..

  "เธอไม่เสียดาย" เธอส่ายหน้าแล้วเริ่มขยับเข้ามาใกล้ผมเข้าไปทุกที ผมกลัวว่าเริ่มจะอดรนทนไม่ไหวแล้ว

  "หากต้องเป็นของคนอื่น..ชั้นขอเป็นของนายคนแรก ..ก็พอ"


 

  "ถ้าเธอเป็นของชั้น..ชั้นคงยกเธอให้ใครอีกไม่ได้" สิ้นสุดคำพูดใบหน้าที่ห่างกันเป็นวากลับเคลื่อนตัวเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมายราวกับมีแม่เหล็กดึงดูด

"ช่วย..สอน..ให้หน่อย" ยัยตัวเล็กเอ่ยน้ำเสียงน่าอาย ทั้งที่นอนอยู่ข้างล่างเรียบร้อยแล้วโดยมีคิบอมนอนคร่อมอยู่ข้างบน           

"เริ่มต้น.." ริมฝีปากของคนข้างบนเคลื่อนตัวลงมาสัมผัสกับคนข้างล่าง จูบโดยไม่ต้องแอบตอนที่เธอหลับตา ริมฝีปากของคนที่จะสอนบทรักทาบทับลงมาอย่างช้าๆเนิบๆ คนที่เต็มใจให้สอนหลับตาลงพร้อมรับสัมผัสนิ่มนวล ลิ้นชื้นของคนข้างบนแลบเลียออกมาเพื่อขอเปิดทาง ร่างเล็กทำตามแต่โดยดี ปราการขั้นแรกเรียวลิ้นแทรกเข้าไปหาลิ้นของอีกคน หยอกล้อเรียวลิ้นไม่ประสีประสา สัมผัสสากของลิ้นที่ชำนาญนั้นตวัดหาลิ้นที่พยายามถอยหนีให้เล่นด้วย  ลิ้นเล็กเมื่อเริ่มชินก็เริ่มหยอกล้อข้างในโพรงปากอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป น้ำสีใสไหลลงมุมปากแต่หามีใครสนใจเช็ดออกไม่เพราะตอนนี้บทรักกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ร่างเล็กดันอกแกร่งให้ถอยออกเนื่องจากอากาศภาในเริ่มจะไม่เหลือในปอดแล้ว คิบอมถอนจูบออกมาก่อนที่จะเลียลงตรงปากสีชมพูสดนั้นอีกครั้ง

 "ตรงนี้..ที่ฝากรอยไว้ให้รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ" ริมฝีปากข้างบนประทับลงบนซอกคอ แล้วดูดลำคอขาวให้ขึ้นสีเลือดฝาดเป็นรอยสีชมพูจางๆ คนตัวเล็กหลับตาลงแน่นริมฝีปากขบเม้มเพราะความซ่านที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเมื่อคนข้างบนไม่ได้สร้างแค่รอยเดียว แต่กลับเลียไปจนถึงใบหูพร้อมกับขบลงเบาๆ

 

"อื๊อ~" เสียงครางหวานปล่อยออกมาจากลๆคอเบาๆ ลมร้อนเป่าลงที่ใบหูเพราะคนที่กำลังสอนบทรักนั้นตั้งใจให้เธอเข้าถึงอารมณ์ความเสียวซ่าน มือเล็กยกขึ้นโอบรอบคอโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายเย้ายวนชวนอยากให้ฝากร่องรอยไว้รอบๆทั่วทั้งตัวเป็นเหมือน ของล้ำค่าน่าหวงแหนที่น่าจับจองเป็นเจ้าของ  

"ตรงนี้..ที่ที่น่าหลงใหลอยากจับ อยากบีบ อยาก...." ลิ้นชื้นลากเลียลงมาจวบจนถึงเนินอกที่ยังมีอาภรณ์แค่ชิ้นเดียวห่อหุ้มส่วนไวต่อความรู้สึกอยู่ ลิ้นชื้นกระตุกเลียรอบๆเนินเนื้อเต่งตึงนั้นแรงๆ เสียงครางหวานเริ่มดังขึ้นและเริ่มถี่ขึ้น เมื่อเรียวลิ้นนั้นไม่หยุดอยู่แค่ข้างเดียวแต่ลากไปตามทางที่เนินเนื้ออีกข้างนั้นรอให้เชยชมอยู่ เมื่อเนินอกข้างนั้นไร้ซึ่งลิ้นแต่กลับถูกแทนที่ด้วยมือหนาที่ปีป่ายไต่ขึ้นมายังอกข้างที่ลิ้นเพิ่งละจากไป มือหนาเกาะกุมอยู่บนเนินอกแล้วกระตุกปลายยอดทับทิมใต้เนื้อผ้า สะกิดให้ตั้งชันรับซึ่งสัมผัสที่ฝ่ามือบรรจงบีบเคล้นคลึงนวดให้มีอารมณ์ร่วม ร่างเล็กข้างล่างหลับตาแน่นใบหน้าบ่งบอกถึงความเสียวซ่านและความทรมานแต่กลับมีความสุขเหมือนจิตใจนั้นหลุดลอยไปยังอีกที่หนึ่งซึ่งยังไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ลิ้นชื้นไล้เลียเนินอกเต่งตึงอีกข้างอย่างนิ่งนวล เรียวลิ้นตวัดดูดดุนหน้าอกใต้เนื้อผ้าเพียงชิ้นเดียวจนเปียกชื้นมองเห็นยอดทับทิมสีหวาน ตั้งช่อชูชันรับสัมผัสวาบหวามอยู่

 "ตรงนี้.." ลิ้นชื้นละจากหน้าอกเต่งตึงเลียลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องที่ยังคงอยู่ใต้เนื้อผ้าชิ้นเดียว แล้วเริ่มวัดเลียรอบๆสะดือและขบลงไปทั่วทั้งหน้าท้องเนียน คนตัวเล็กข้างล่างยังคงหลับตาปี๋แต่ก็ยังส่งเสียงหวานกลับมาเรื่อยๆด้วยอารมณ์ที่กู่เกินจะเรียกกลับได้แล้ว ในเมื่อเป็นคนบอกให้สอนเอง ก็ต้องเป็นคนเรียนรู้ที่ดี เสียงดูดดุนดังท่ามกลางเสียงครางหวาน มือหนาละจากเนินอกแน่นเลื้อยลงมาถึงต้นขาสวย แล้วค่อยๆปีนป่ายไปยังสะโพกกลมกลึงบีบนวดอย่างมันมือ ก่อนที่จะมาหยุดลงข้างหน้าช่องทางที่มีกางเกงขวางกั้นช่องทางอยู่

"ตรงนี้..เป็นที่ที่ช่วยให้เราไต่ไปถึงความสุข" สิ้นสุดคำพูดใบหน้าคมหลุบต่ำลงมาอยู่ตรงกลางหว่างขา แล้วค่อยๆใช่มือดันแหวกขาเรียวให้แยกออก เรียวลิ้นอันเดิมตวัดหาช่องทางที่ยังอยู่ใต้กางเกง ลิ้นตวัดกระตุกตรงส่วนที่ไวต่อการรับความรู้สึก นิ้วเรียวเข้ามาช่วยควานหาจุดสัมผัสนั้นอีกทาง เสียงครางหวานเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทั้งความทรมานจนแทบจะกรีดร้อง มือเรียวเปลี่ยนจากโอบรอบคอมาเป็นขยุ้มเส้นผมเพื่อลดความทรมาน

"อ๊า~ คิ..บอม" เสียงหวานครางเรียกชื่อคนที่สร้างอารมณ์ให้ คิบอมมองใบหน้าที่หลับตาปี๋แล้วเงยหน้าขึ้น ถึงเวลาที่ต้องเนื้อแนบเนื้อกันแล้ว

"ถึงเวลาบทเรียนจริงแล้ว.." ร่างสูงปลดเปลื้องอาภรณ์ตัวเองออก ผิวกายยามไร้ซึ่งเสื้อกั้นช่างน่าหลงใหล มัดกล้ามสมความเป็นชายน่าชวนให้กัดแรงๆดูซักครั้ง  กางเกงถูกปลดออกแล้วขว้างลงข้างเตียง กางเกงชั้นในถูกถอดทิ้งตามมา ใบหน้าหวานมองสัดส่วนความเป็นชายชัดเจนเป็นครั้งแรกแล้วต้องหันหน้าหลบไปทางอื่น เมื่อแกนกายนั้นตั้งชูชันชี้หน้าเธออยู่ คิบอมก้มตัวลงคร่อมร่างเล็กอีกครั้ง มือหนาจับปลายเสื้อข้างล่างค่อยๆเลิกเสื้อขึ้นช้าๆ ผิวสวยเป็นร่องรอยจากการขบ เลีย ดูด ปรากฏเป็นผลงานชิ้นเยี่ยมให้ได้ยล เสื้อตัวใหญ่ค่อยๆขยับสูงขึ้นจนเกือบถึงเนินอกร่องรอยรักถูกฝากไว้นับไม่ถ้วน เป็นศิลปะจากอารมณ์ชิ้นเลิศ ที่คนทำนั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างภูมิใจ

 "ปิดไฟได้มั้ย.. อะ..อาย" ร่างเล็กยั้งมือหนาไว้ก่อนที่มือนั้นจะถอดถึงเนินอกคู่สวยของเธอ คิบอมปล่อยชายเสื้อไว้แล้ว ปิดไฟให้ตามคำขอ.. ร่างสูงรีบขึ้นเตียงเพราะตอนนี้ถึงแม้ไฟในห้องจะมืดสนิท แต่แสงจันทร์ด้านนอกก็ส่องมากระทบร่างของคนทั้งสองอยู่ดี

"ได้เวลา.." มือหนาเลิกเสื้อขึ้นจนถึงคอใบหน้าคมจดจ้องเนินเนื้อผ่านแสงสว่างจากพระจันทร์ด้านนอก ค่อยๆถอดเสื่อตัวใหญ่ออกแล้วละเลงใบหน้าลงบนเนินอกทั้งคู่ เรียวลิ้นออกมานอกช่องปากอีกครั้ง คราวนี้ไม่บรรจงค่อยๆเป็นค่อยๆไปเหมือนเมื่อกี๊อีกแล้ว แต่กลับซบใบหน้าลงและตวัดยอดออกพร้อมกับมืออีกข้างที่บีบขย้ำอย่างมันมือ ลิ้นชื้นตวัดเม็ดทับทิมเข้าปากแล้วดูด เลียจนเปียกชุ่ม พร้อมทั้งฝากร่องรอยไว้รอบๆเนินอกคู่สวย แล้วลากเรียวลิ้นมายังหน้าอกอีกข้าง มือหนาที่ยังว่างนั้นบีบต่อจากลิ้นที่เพิ่งละจากไป หน้าอกที่ยังรออยู่นั้นถูกปากครอบครองไว้ภายใน ลิ้นกระตุกหยอกล้อเม็ดทับทิมให้ชูรับสัมผัส คนตัวเล็กเริ่มครางไม่เป็นภาษาเพราะตอนนี้ทั้งแรงอารมณ์และความทรมานนั้นล้นจนแทบจะทะลักออกมา อกทั้งสองข้างชื้นไปด้วยน้ำสีใสจากปลายลิ้น ใบหน้าคมละจากยอดอกทั้งคู่ลงมาถึงหน้าท้องเนียนแต่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยสีชมพูจางๆมากมาย  มือหนาเลื้อยลงไปปลดกางเกงขาสั้นที่ใส่ตั้งแต่เมื่อคืนวาน กางเกงขาสั้นถูกปลดซิบออกแล้วถอดออกจากเอวลงมาถึงสะโพก ต้นขา และสิ้นสุดลงตรงปลายเตียง..

  
  "ปากทางขึ้นสวรรค์ของเราสองคน.." ริมฝีปากคนด้านบนขยับบอกส่วนต่อไป ร่างเล็กข้างล่างถึงกับซบหน้าลงกับหมอนเพราะอายเสียงที่คิบอมพูดออกมา ร่างข้างบนก้มหน้าลงตรงหว่างขาอีกครั้ง มือแกร่งค่อยๆแหวกขาเรียวให้แยกออก ช่องทางคับแคบปิดสนิทที่รอให้มีคนมาเปิดทางสีสดระเรื่ออยู่ ร่างเล็กยิ่งอายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อคนข้างบนนั้นเหมือนจะจ้องเอาจ้องเอาอย่างไม่วางตา ก่อนที่ปลายลิ้นจะสัมผัสลงตรงจุดรับความรู้สึกทางอารมณ์

"อ๊ะ~อ๊า~" เสียงครางกระเส่าทรมานเมื่อปลายลิ้นนั้นหยอกล้อกระตุกขึ้นลงอย่างชำนาญ น้ำสีใสเป็นตัวช่วยให้ช่องทางมีน้ำหล่อลื่นเพื่อทำขั้นตอนต่อไป "ก่อนอื่นต้องเบิกทาง.." ว่าพลางค่อยๆส่งนิ้วชี้เข้าไปแหวกช่องทาง ร่างเล็กสะดุ้งขึ้นเมื่อรู้สึกแสบและเจ็บกับสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาเป็นครั้งแรก

"อ๊ะ~ เจ็บ..เจ็บ.." บอกพลางจับต้นแขนแกร่งนั้นไว้ ใบหน้าที่หลุบอยู่ในหมอนแหงนมองคนที่สอนบทรัก  ปลายลิ้นชื้นเลียริมฝีปากบางก่อนที่จะประทับจูบลงลดความเจ็บปวดให้ นิ้วชี้ที่ยังค้างอยู่ตรงส่วนปลายค่อยๆแหวกและดันเข้าไปอย่างช้าๆจนสุดปลายนิ้ว แล้วแช่ค้างไว้อย่างนั้น "เจ็บอยู่มั้ย.." ใบหน้าหวานส่ายช้าๆ เหงื่อเริ่มชื้นที่ไรผมเพราะแรงอารมณ์ที่ปะทะกับความร้อนในร่างกาย ผิวกายปราศจากอาภรณ์ช่างงดงามราวเทพเจ้าสรรสร้าง ใบหน้าคมลดระดับลงมาอยู่บนเนินอกอีกครั้ง ปลายลิ้นทำหน้าที่ปลุกปลายยอดอกให้ชูชันอีกคราโดยการดูดเม้ม แต่ในขณะเดียวกันนิ้วกลางเริ่มแหวกและชอนไชเข้าไปเป็นนิ้วที่สองอย่างช้าๆ

 "อื๊อ~.." ความเจ็บปวดเริ่มเพิ่มขึ้นเมื่อสิ่งที่ขยายช่องทางนั้นเพิ่มขึ้นด้วย นิ้วทั้งสองแช่ไว้แต่ปลายลิ้นและช่องปากกลับดูดดุน และเลียเนินอกอย่างเมามันส์ ร่างเล็กทั้งทรมานและสุขสมจนแทบจะลืมความเจ็บไปชั่วขณะ  นิ้วทั้งคู่เริ่มขยับเข้าออกอย่างเนิบๆ เพราะแรงบีบรัดที่แม้แต่นิ้วมือยังรู้สึกคับแน่นและอยากเอาของจริงเข้าไปข้างในใจแทบขาด หากแต่ต้องทำความคุ้นเคยกว่านี้ก่อน ไม่อย่างนั้นอาจจะไปไม่ถึงปลายทางที่ไต่ไปถึงจุดสูงสุดด้วยกันทั้งคู่

 "อ๊า~คิ..บอม.." ร่างเล็กตอนนี้ได้แต่ร้องครางและนอนขยุ้มผ้าปูที่นอนอยู่นิ่งๆ เมื่อทั้งปากและมือนั้นทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม นิ้วนางส่งเข้าไปเป็นนิ้วที่สามเพื่อเบิกช่องทางให้ขยายเพิ่งขึ้น ให้เตรียมรับกับของจริงที่ใหญ่กว่านั้นเยอะ ปลายลิ้นขยับขึ้นลงอย่างเมามันราวกับว่าเนินอกนั้นเปรียบเสมือนกับน้ำผึ้งหวานหอมที่แทบอยากจะกัดกลืนกินลงไปหมดทั้งเต้า มืออีกข้างก็บีบขย้ำรุนแรงไม่แพ้กัน หากเสร็จภารกิจแล้วยอกอกจะสีคล้ำลงก็คงไม่แปลก เพราะทั้งรอยนิ้วและน้ำลายผสมปนเปกันจนชื้นไปหมด นิ้วทั้งสามที่อยู่ในช่องทางขยับเข้าออกด้วยจังหวะที่เริ่มเร็วขึ้นและเริ่มจะควบคุมได้แล้วเมื่อเสียงที่ร้องว่าเจ็บกลายเป็นครางและขย้ำผ้าปูที่นอนจนยับเป็นรอยกว้างแทบจะขาดคามือ  นิ้วทั้งสามถอนออกจากช่องทางที่เบิกไว้รอแกนกายใหญ่ ร่างเล็กสะดุ้งและมองหน้าคนข้างบน ใบหน้าคมละจากหน้าอกหันมาสนใจกับแกนกายของตัวเอง มือข้างหนึ่งจับแกนกายและรูดขึ้นลงให้แกนกายนั้นมีแรงกระตุ้นเพิ่มขึ้นก่อนที่จะจ่อส่วนปลายอยู่หน้าช่องทาง

"เจ็บหน่อยนะ..แต่จะค่อยๆเอาเข้าไป" ว่าพลางจูบลงริมฝีปากก่อนที่จะยกขาหนึ่งข้างขึ้นพาดไหล่กว้าง ส่วนปลายของแกนกายค่อยๆหลุบหายเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกมือที่ขย้ำผ้าปูที่นอนเปลี่ยนมาเป็นจิกทึ้งกล้ามแขนและหลังเสียจนเป็นรอยเล็บ น้ำตาเม็ดใสไหลลงหางตา ร่างสูงข้างบนจูบซับน้ำตานั้นให้ก่อนที่จะแช่แกนกายที่เข้าไปได้เพียงแค่ส่วนปลายนั้นไว้ก่อน.. ร่างเล็กมองใบหน้าคมที่เหมือนจะทรมานอยากปลดปล่อยเต็มทนพยักหน้าให้ คิบอมค่อยๆดันเข้าไปข้างในเรื่อยๆอย่างค่อยๆเป็นค่อยๆไป ใจจริงอยากกระแทกแรงๆให้เข้าไปครั้งเดียวเสร็จแล้วขยับกระแทกเข้าออกตามแรงอารมณ์เหลือเกิน แต่เพราะนี่เป็นครั้งแรกของเธอจะทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะไม่อย่างนั้นแล้วอาจจะเจ็บกันทั้งคู่เพราะช่องทางนั้นบีบรัดแน่นเสียจนแกนกายเริ่มปวดไปด้วย

"เจ็บมั้ย.." ร่างเล็กส่ายหน้าทั้งที่น้ำตานั้นเริ่มคลออีกแล้วเมื่อแกนกายใหญ่นั้นเข้าไปจนสุด  ทั้งๆที่มีน้ำหล่อลื่นตลอดแต่เพราะยังไม่เคยมีใครเคยแหวกเข้ามาทางจึงแคบและคับเป็นธรรมดา ร่างสูงข้างบนเริ่มขยับเข้าและออกอย่างเนิบๆ มือข้างหนึ่งยันพื้นเตียงไว้ส่วนอีกข้างบีบเคล้นหน้าอกให้ลดความเจ็บลงเมื่อแกนกายใหญ่เริ่มทำหน้าที่ชักเข้าออก

"อ๊า~อ๊า~อ๊ะ~..อื๊อ.." เสียงหวานกลับมาครางอีกครั้งเมื่อความเจ็บเมื่อครู่กลายเป็นความเสียวซ่าน เพราะแรงขยับถอยออกดันเข้านั้นเริ่มจะเพิ่มจังหวะขึ้นทีละนิดทีละนิดจนกลายเป็นเพิ่มความแรงและรัวจนเรียกว่าเร็วและรุนแรงก็ว่าได้   เสียงครางต่ำถูกปล่อยมาจากลำคอบ้างแล้ว เพราะแรงบีบรัดและความคับแน่นนั้นกระตุ้นอารมณ์ให้พลุ้งพล่านจบแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ คนข้างล่างนั้นขยับตามแรงกระแทก หน้าอกหน้าใจไหวกระเพื่อมเหมือนเกลียวคลื่นช่างเป็นภาพที่สวยงามของศิลปะบนร่างกายมนุษย์ยามที่ร่วมรัก แกนกายขนาดใหญ่ยังคงขยับเข้าออกอย่างเมามันเมื่อช่องทางนั้นเป็นใจและบีบรัดเสียจนแรงอารมณ์นั้นเริ่มไต่ทะยานไปจนเกือบถึงจุดสูงสุด หากแต่คนข้างบนนั้นวางขาข้างนั้นลงแล้วพลิกกายร่างเล็กให้เปลี่ยนเป็นคลาน

"อ๊า~" เสียงครางหวานปลดปล่อยออกมาอย่างไม่อายเพราะบ้านทั้งหลังมีกันอยู่แค่สองคน จะร้องดังแค่ไหนคงไม่มีใครมาได้ยินหรือนั่งฟังเสียงคนกำลังทำรักกัน  แกนกายสอดใส่อีกครั้งคราวนี้เสียงครางดังขึ้นกว่าเมื่อกี๊เพราะแกนกายนั้นเข้าไปได้ลึกและเข้าถูกจุดอารมณ์ของเธอ   แรงกระแทกเข้าออกเริ่มดันเข้าและออกอย่างไม่เกรงใจอีกแล้ว เพราะเธอคงจะปรับสภาพได้และคงไม่เจ็บอีก จึงได้ทีของคนที่นานๆจะได้ปลดปล่อยเสียที มือทั้งสองข้างบีบขย้ำหน้าอกที่เคลื่อนไปตามแรงโยกอย่างมันมือ เสียงครางหวานนั้นร้องออกมาทุกวินาทีที่แกนกายขยับ เรียกได้ว่าทุกอณูที่กระแทกถูกจุดเลยก็ว่าได้   จังหวะเริ่มรัวและเริ่มจับความแรงไม่ได้เพราะตอนนี้เร็วเสียจนร่างเล็กต้องใช้มือหนึ่งข้างยันพื้นเตียงและส่งมือไปข้างหลังจับแขนแกร่งไว้ แกนกายกระแทกแรง แรง และแรง จนเมื่ออารมณ์นั้นไต่ทะยานจนสุดแล้ว น้ำสีขาวขุ่นก็ถูกฉีดออกจากส่วนปลายและไหลเข้าไปข้างในช่องทางสีสด  ร่างสูงของคิบอมนั้นซบลงที่ร่างเล็กของยัยตัวเล็กหลังจากที่เธอทิ้งตัวลงกับเตียงอย่างหมดแรงและหอบเพราะความเหนื่อย ปากและจมูกเก็บเกี่ยวอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด เพราะบทรักเมื่อครู่นั้นทำเอาแทบจะหายใจไม่ทัน

"อ๊า..ยะ..อย่า~" ร่างเล็กที่ยังโดนทับจากข้างหลังร้องขึ้นเมื่อนิ้วเรียวและมือแร่งนั้นลูบไล้แผ่นหลังเนียนและไต่ไปเรื่อยจนถึงเนินอกและเริ่มบีบนวดอีกครั้ง 

 "อย่าอะไร.." ถามเหมือนคนไม่รู้ไม่ชี้จนยัยตัวเล็กอยากเขกกบาลแรงๆหนึ่งครั้ง ทั้งที่เพิ่งล้มตัวลงไม่ถึงนาทีแต่มืออยู่ไม่สุขนั้นเริ่มมาหยอกล้อกับหน้าอกหน้าใจของเธออีกแล้ว ยัยตัวเล็กดันคนข้างบนออกแล้วนอนหันหลังให้พร้อมกับยกผ้าห่มขึ้นมาห่มคลุมโปงไว้ซะมิดหัว คิบอมเปิดผ้าห่มแล้วคลานเข้าไปหาคนที่นอนหันหลังให้ก่อนที่จะพลิกตัวเธอให้หันมาแล้วจูบทิ้งท้ายก่อนนอน ยัยตัวเล็กเปิดผ้าห่มออกแล้วดีดหน้าผากคิบอมแรงๆหนึ่งทีอย่างหมั่นเขี้ยว 

"พรุ่งนี้ทุกอย่างต้องเรียบร้อย.."

ว่าพลางยกมือนิ่มขึ้นมาสูดดม และจูบลงที่หลังมืออย่างนิ่มนวล ยัยตัวเล็กเมื่อนึกถึงวันพรุ่งใบหน้าก็เริ่มซีดลงทันที ทั้งกลัวว่าจะต้องเป็นของคนอื่น และกลัวว่าอาจจะไม่ได้พบกันอีก ใบหน้าหวานซบเข้าที่อกแกร่งก่อนที่จะปล่อยน้ำตาให้ไหลลง มือแกร่งลูบหัวปลอบและจูบลงเส้นผมสลวยนั้น .. ขอให้พรุ่งนี้ผ่านไปได้ด้วยดี..

วันรุ่งขึ้น คิบอมแต่งตัวเรียบร้อยเหมือนทุกวัน ยัยตัวเล็กในชุดนัดเรียนนั่งลงโซฟาและถอนหายใจหนักๆ เมื่อคิดว่าต้องกลับบ้านไป คิบอมจูงมือเธอมายังรถแล้วยัดร่างเล็กๆเข้าไปข้างในพร้อมกับกระเป๋าบรรจุเงินจำนวนสิบล้านวอน   ร่างเล็กนั่งน้ำตาคลอในขณะที่บอกทางไปบ้านของเอให้คิบอม ร่างสูงลูบหัวเธอให้คลายกังวลเพราะถึงยังไงซะ เค้าก็ไม่ยกเธอให้ใครแน่ๆ บ้านหลังใหญ่ของเถ้าแก่โรงสีตกอับเพราะเล่นการพนันจนหมดเนื้อหมดตัว 

รถยนต์คันสวยแล่นเข้ามาจอดหลังจากที่คนรับใช้เปิดประตูให้ รถยนต์แล่นเข้ามาจอดแล้วทั้งคู่ก็เดินลงมาจากรถ ยัยตัวเล็กขย้ำชายเสื้อนักเรียนซะจนยับ เหงื่อซึมออกมาเพราะความวิตกกังวล คิบอมจูงมือเธอให้เดินเข้าไปในบ้าน แต่เธอกลับไม่กล้าแม้แต่จะขยับก้าวเข้าไป

"ยังไงซะ..ชั้นจะไม่ทิ้งเธอลีดงเฮ" ทั้งคู่เดินเข้ามายังห้องรับแขก คุณนายลีนั่งอยู่บนโซฟาทันทีที่เห็นลูกสาวที่หายไปจากบ้านสองวันเต็มกลับมา เธอเดินเข้ามากอดลูกสาวด้วยความคิดถึง

 "ดงเฮ..หนูหายไปไหนมาลูก..ฮึก..แม่คิดถึงหนูเหลือเกิน" คุณนายลีลูบหัวยัยตัวเล็กก่อนที่จะเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวแล้วมองมายังคนที่ยืนข้างๆเธอ

"คุณคือ.."

"ผม.."

"สะ..สามีหนูเองคะคุณแม่.." ยัยตัวเล็กพูดตะกุกตะกักและหลุบหน้าลง คุณนายลีตกใจที่ได้ยิน มือเรียวนั้นแนบลงที่หน้าอกอย่างไม่เชื่อ

 "แกว่ายังไงนะ..ลีดงเฮ จะมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วยังจะไปนอนกับใครที่ไหน.." เถ้าแก่โจว บิดายัยตัวเล็กเดินลงมาจากบันไดบ้าเข้ามาฉุดร่างเล้กแล้วบีบแขนเธอแรงๆพร้อมกับเขย่าเสียจนร่างทั้งร่างนั้นสั่น

"เธอเป็นลูกสาวของคุณนะ..อีกอย่างในเมื่อไม่ได้รัก ทำไมต้องบังคับกันด้วยละครับคุณ.." คิบอมแกะมือเถ้าแก่โจวออกมาแล้วแยกยัยตัวเล็กออก

"แกเป็นใคร..จะรู้อะไร นี่เป็นทางเดียวที่เราจะอยู่รอด ถ้าไม่ทำเราก็อดตาย.."

"อดตายเพราะคุณมากกว่าที่เล่นการพนันจนหมดตัวจนต้องยกแม้กระทั่งลูกสาวในไส้ให้คนอื่น.." คิบอมว่าเสียงเย็น ใบหน้าเรียบเฉยนั้นน่ากลัวราวกับจะเชือดเฉือนให้ขาดใจได้เพียงแค่คำพูด

"มันเรื่องของครอบครัวเรา คนนอกไม่เกี่ยว.."

 "เกี่ยวซิ..เพราะผมจะจ่ายหนี้ให้คุณเอง" เถ้าแก่โจวเปลี่ยนจากความโกรธเป็นตาโตเมื่อกระเป๋าบรรจุเงินจำนวนสิบล้านนั้นชูขึ้นพร้อมกับเปิดออก ธนบัตรมากมายวางเรียงกันเป็นชั้นและระบุจำนวนเงินทั้งหมด

"แกจะมาช่วยเราเพื่ออะไร..สนใจลูกสาวชั้นอย่างนั้นเหรอ" เถ้าแก่โจว ถามชายหนุ่มที่ปิดกระเป๋าลงและมองใบหน้าลูกสาวที่ยืยตัวสั่นอยู่ข้างๆ

"เปล่า..ไม่ได้สนใจ ลูกสาวคุณไม่มีดีตรงไหนเลยซักนิด ตัวก็เตี้ย.. ไม่มีจุดเด่นอะไรเลย ..ผมไม่เห็นจะสนใจตรงไหนเลย"

 น้ำเสียงเรียบๆกล่าวออกมา ยัยตัวเล็กมองหน้าคิบอมทั้งที่เมื่อคืนบอกอย่างดิบดีว่าชอบเธอ และพร้อมจะดูแลเธอไปตลอด แต่อยู่ๆทำไมถึงบอกว่าไม่ได้สนใจ เป็นเพราะว่าได้ร่างกายเธอไปแล้วใช่มั้ยถึงได้บอกอย่างนี้ ร่างเล็กสะอื้นเบาๆอย่างน้อยใจ ไหนบอกว่าชอบ..เธอเองต่างหากที่ชอบเพียงแค่ฝ่ายเดียว  ร่างเล็กเดินออกขาเรียวก้าวอย่างช้าๆ เพื่อจะขึ้นไปบนห้องเตรียมตัวเตรียมใจเพื่อเป็นเมียเจ้าของบ่อน ร่างทั้งร่างสะอื้นจนตัวโยน คิบอมมองคนที่จะเดินจากไปแล้วฉุดข้อมือเล็กนั้นไว้

 "ผมไม่ได้สนใจ..แต่ผมรักลูกสาวคุณต่างหาก หนี้ทั้งหมดผมจะใช้ให้โดยไม่คิดคืน เพียงแค่คุณปล่อยให้เธอเป็นอิสระและทำตามที่ตัวเองอยากทำบ้าง..คงไม่ยากเกินไปใช่มั้ย.." ร่างเล็กมองหน้าคิบอมที่ยิ้มให้เธอแล้วโผเข้ากอดเต็มแรงจนคนตัวโตกว่านั้นเซไปข้างหลัง เถ้าแก่โจวมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนกอดกันแล้วมองคุณนายลีที่พยักหน้ามาให้

"โอเค๊..แต่ชั้นจะให้ยัยหนูอยู่บ้านเพราะยังไงก็ต้องเรียนต่อ..อีกอย่าง.. ถ้าจะมาหาก็มาได้ทุกเมื่อ..ชิส์" (ง๊ายง่าย) เถ่าแก่โจวบอกพร้อมกับทำตาชิ๊งๆใส่ก่อนที่จะเดินจากไป คุณนายลียิ้มให้ทั้งคู่แล้วเดินตามเถ่าแก่โจวขึ้นไปบนบ้าน

"เร็วๆซิซองมิน  เราต้องปั๊มลูกเพิ่มแล้ว เดี๋ยวยัยหนูไปเป็นเมียไอ้นั่นแล้วเราจะอยู่กับใคร" เถ้าแก่โจวกวักมือเรียกคุณนายลี เธอมองค้อนสามีก่อนที่จะเดินตามกันขึ้นไปบนห้องนอน 

 "พูดจริงๆเหรอ.." ยัยตัวเล็กถามคิบอมหลังจากที่พ่อกับแม่นั้นหายไปข้างบนบ้านเรียบร้อยแล้ว

"หน้าตาเหมือนคนโกหกรึไง.." คิบอมดีดหน้าผากเธอแรงๆเอาคืนที่เมื่อวานเธอดีดเค้า แล้วกอดเธอแน่นๆ

"รักนายจังเลยคิมคิบอม.."

"รักเธอเหมือนกันยัยเตี้ย.."        

             .
             .
             .
             .
http://writer.dek-d.com/Li_TiNg_TiNg/story/viewlongc.php?id=517745&chapter=3
อ่านเรื่องเน๊ให้หน่อยน๊า 
..........................